Dalawampu’t limang taon na nagtrabaho sa construction ang stepfather ko para maipagtapos ako ng PhD. Ngunit sa araw ng graduation ko, biglang natigilan ang thesis advisor ko nang makita siya.
Pagkatapos ng dissertation defense ko, lumapit ang advisor ko para batiin ako at ang pamilya ko.
Pagdating niya sa stepfather ko, bigla siyang huminto.
Tinitigan niya ito nang mabuti.
Parang may sinusubukan siyang maalala.
At biglang nagbago ang ekspresyon ng mukha niya.
Lumaki ako sa isang sirang pamilya.
Naghiwalay ang mga magulang ko noong bata pa lang ako.
Isinama ako ng nanay ko sa maliit naming bayan sa Ohio, isang lugar na puno ng mga abandonadong pabrika, malamig na hangin, at mga taong mahilig makialam sa buhay ng iba.
Halos wala akong alaala tungkol sa tunay kong ama.
Ang alam ko lang, lumaki akong kulang sa maraming bagay.
Noong apat na taong gulang ako, muling nag-asawa ang nanay ko.
Construction worker ang lalaking pinakasalan niya.
Wala siyang bahay.
Wala siyang ipon.
Ang dala lang niya ay pagod na katawan, balat na sunog sa araw, at mga kamay na magaspang dahil sa maraming taong pagbubuhat ng semento at paglalagay ng drywall.
Noong una, ayoko sa kanya.
Para sa akin, isa lang siyang estranghero.
Umaalis siya bago sumikat ang araw at umuuwi nang gabi na, laging amoy pawis at alikabok.
Pero siya rin ang unang taong nag-ayos ng sirang kadena ng bisikleta ko nang walang reklamo.
Dinikit niya ang napunit kong sapatos.
Tahimik niyang nililinis ang mga kalat na nagagawa ko.
Nang minsang mabully ako sa paaralan, hindi siya nagalit o nagsermon.
Sinundo niya lang ako gamit ang luma niyang pickup.
Habang pauwi kami, isa lang ang sinabi niya.
“Hindi ko inaasahang tatawagin mo akong Tatay… pero lagi kitang kakampihan kapag kailangan mo ako.”
Hindi ako sumagot.
Pero mula noon, tinawag ko na siyang Tatay.
Ang kabataan ko ay puno ng alaala ng luma niyang Ford pickup, matingkad na work shirt na puno ng alikabok, at mga kamay na pagod sa maghapong trabaho.
Kahit gaano siya kapagod, lagi niyang itinatanong:
“Kumusta ang araw mo sa school, anak?”
Hindi siya nakapagkolehiyo.
Hindi niya ako matulungan sa calculus o English essays.
Pero lagi niyang sinasabi:
“Hindi mo kailangang maging pinakamatalino sa klase. Pero seryosohin mo ang pag-aaral mo. Ang kaalaman ang isang bagay na hindi kailanman maaagaw sa’yo.”
Habambuhay kong dinala ang mga salitang iyon.
Sakto lang ang kinikita namin.
Sales clerk ang nanay ko.
Construction worker pa rin si Tatay.
Nang matanggap ako sa isa sa pinakamagagandang state university, umiyak ang nanay ko sa tuwa.
Tahimik lang na naupo si Tatay sa porch.
Kinabukasan, ibinenta niya ang paborito niyang lumang motorsiklo\u2014ang tanging mahalagang ari-arian niya\u2014upang mabayaran ang una kong semestre sa kolehiyo.<\/p>\n