Noong una, ayoko sa kanya.
Para sa akin, isa lang siyang estranghero.
Umaalis siya bago sumikat ang araw at umuuwi nang gabi na, laging amoy pawis at alikabok.
Pero siya rin ang unang taong nag-ayos ng sirang kadena ng bisikleta ko nang walang reklamo.
Dinikit niya ang napunit kong sapatos.
Tahimik niyang nililinis ang mga kalat na nagagawa ko.
Nang minsang mabully ako sa paaralan, hindi siya nagalit o nagsermon.
Sinundo niya lang ako gamit ang luma niyang pickup.
Habang pauwi kami, isa lang ang sinabi niya.
“Hindi ko inaasahang tatawagin mo akong Tatay… pero lagi kitang kakampihan kapag kailangan mo ako.”
Hindi ako sumagot.
Dalawampu’t limang taon na nagtrabaho P2
